در این مقاله، میزان اثربخشی بهره‌بردن از هوش مصنوعی (AI) در فرایندهای فرماندهی و کنترل شناختی (C2) مورد بررسی قرار می‌گیرد. ابتدا، مفاهیم هوش مصنوعی و فرماندهی و کنترل شناختی تعریف می‌شوند و سپس پیشینه‌ای از کاربرد هوش مصنوعی در فرماندهی و کنترل شناختی ارائه می‌شود. در ادامه، روش‌های مختلفی که می‌توان از هوش مصنوعی برای بهبود فرماندهی و کنترل شناختی استفاده کرد، بحث می‌شود. در نهایت، ارزیابی‌هایی از اثربخشی هوش مصنوعی در فرماندهی و کنترل شناختی ارائه می‌شود و نتیجه‌گیری می‌شود که هوش مصنوعی می‌تواند ابزاری قدرتمند برای بهبود ساختار فرایندی و تصمیم یاری فرماندهی و کنترل شناختی باشد، اما مهم است که از محدودیت‌های آن آگاه باشید. پژوهش حاضر از نوع کاربردی بوده و با روش آمیخته، ضمن مطالعه منابع کتابخانه‌ای و اسنادی، در جامعه نخبگان در نظر گرفته شده به نظرسنجی در خصوص میزان اثربخش این کارکرد نزد خبرگان پرداخته و با محاسبه داده‌های جمع‌آوری‌شده، به تجزیه‌وتحلیل کمّی مقادیر به‌دست‌آمده پرداخته و معیارهایی را در خصوص این اثربخشی معرفی می‌نماییم. در انتها به مدد تکنیک تحلیل شبکه‌ای دیمتل فازی میزان روابط علی و معلولی را نزد شاخص‌ها به دست آورده و نتایج به‌دست‌آمده در روش کیفی (نظرسنجی از خبرگان) را مورد تجزیه‌وتحلیل میزان اثربخشی قرار داده¬ایم. بر اساس یافته‌های تحقیق، استفاده از فناوری هوش مصنوعی در سامانه‌های فرماندهی و کنترل شناختی نوآورانه، مؤثر و دارای بازده عملیاتی قابل‌قبول می‌باشد و این امکان را به فرماندهان صحنه نبرد می‌دهد که اولاً سرعت تصمیم‌گیری صحیح را برای پاسخ به تهدیدات و نیازها به حداکثر رسانیده و ثانیاً سطح خطای تصمیم‌گیری انسانی را به‌صورت محسوسی کاهش دهند.

هوش مصنوعی، فرماندهی و کنترل شناختی، فرایند، الگوهای تصمیم‌گیری